Wat bedoelt u met Smooth City, de titel van uw laatste boek, en hoe ziet u dit werkelijkheid worden in Amsterdam-Noord?
Mijn boek gaat over de gepolijste of gladde stad. Een term die mensen ook wel gebruiken is de 'aangeharkte stad'. Het is een waarschuwing voor overperfectionering, optimalisering en efficiëntiedenken. In mijn ogen zijn dit kenmerken van de hedendaagse samenleving, die zich vooral manifesteren in steden. De neiging naar perfectionering zie je bijvoorbeeld in het NDSM-gebied, dat zich ontwikkelt van een vrije ruimte voor kunstenaars naar een gebied met dure appartementen, sjieke horeca en prijzige festivals. Vergelijkbare ontwikkelingen zie je in andere delen van Noord, zoals Overhoeks en het Hamerkwartier. Het worden plekken die geen ruimte meer bieden aan nieuwe generaties om hun eigen stad mede vorm te geven. Tijdelijke initiatieven, waarvan er in Noord veel zijn, kunnen juist een aanjager zijn van die 'smoothness', maar soms ook ruimte bieden voor experiment.
U stelt dat het streven naar perfect uitziende steden het democratische karakter van een stad ondermijnt. Kunt u dit toelichten aan de hand van een voorbeeld uit Amsterdam-Noord?
Democratie gaat over meer dan één keer in de vier jaar stemmen. Het gaat ook over ergens onderdeel van uitmaken. In steeds grotere delen van Noord is het voor een steeds grotere groep mensen onmogelijk om mee te doen, of überhaupt een plek te vinden om te wonen. Als actiegroepen als Red Amsterdam Noord en Verdedig Noord een locatie zouden willen in het hart van die nieuwe ontwikkelingen, dan is die er simpelweg niet. Het democratisch gehalte van de stad staat onder druk. Veel van die 'smooth' plekken ontstaan door de dominantie van het streven naar perfectie. Dat wordt de norm voor gebouwen, de openbare ruimte, en ook voor mensen zelf. Iets dat niet is opgewaardeerd volgens die normen, past er niet meer in. Dat noem ik ook wel de 'zachtere kant' van uitsluiting.