Faradays: "Ik wilde de esthetiek van gamelan vertalen naar iets dat kan leven in onze popcultuur"
Na jaren van experimenteren heeft Faradays haar eigen muzikale taal gevonden. Met invloeden uit de Indonesische gamelan, elektronische producties en intieme songwriting beweegt haar nieuwe werk zich tussen traditie en hedendaagse pop. Op 24 juli presenteert ze tijdens A Lab Cult voor het eerst nieuw materiaal samen met haar driekoppige band, nog voordat op 14 augustus de eerste single van haar nieuwe album verschijnt. We spraken Faradays over haar nieuwe geluid, het creatieve proces en waarom juist een try-out een onmisbare stap is in het maken van nieuwe muziek.
Na jaren van experimenteren heb je een eigen geluid gevonden waarin gamelan, elektronica en intieme songwriting samenkomen. Wat trok je oorspronkelijk aan in gamelan, en hoe is die invloed uitgegroeid tot de kern van je nieuwe album?
"Het begon eigenlijk met een gevoel van nostalgie. Die muziek zat veel dieper in mijn herinneringen dan ik zelf doorhad. Ik hoorde gamelan vroeger thuis, maar daarna eigenlijk jarenlang niet meer. Juist daardoor wilde ik dat gevoel weer terughalen.
Wat mij zo aanspreekt is de stemming van de instrumenten. Die verschilt van de westerse toonladder. Er zit een soort imperfectie in die de muziek juist heel open maakt. Het voelt alsof er ruimte ontstaat tussen de noten. Dat is moeilijk uit te leggen, maar die melodieën en toonladders raken bij mij een gevoelige snaar.
Ik wilde die esthetiek vertalen naar iets dat kan leven binnen onze hedendaagse popcultuur."
Dat bleek een ingewikkelde muzikale puzzel.
"De gamelan en mijn synthesizers spreken eigenlijk twee verschillende muzikale talen. Zodra je ze naast elkaar zet, lijkt het alsof één van de twee vals is. Ik heb geprobeerd de gamelan zo min mogelijk aan te passen, maar soms moest dat wel. Daardoor hoor je op sommige momenten eigenlijk twee toonladders tegelijk. Het was een enorme zoektocht om die werelden op een natuurlijke manier samen te brengen."
Je presenteert dit nieuwe werk tijdens een exclusieve try-out bij A Lab Cult. Wat betekent het voor jou om muziek al in een vroeg stadium met publiek te delen?
"Ik heb jarenlang in mijn eigen wereld gezeten. Ik vond het heerlijk om alleen in mijn studio te werken, zonder afleiding van buitenaf. Daardoor is het ook spannend om nu weer naar buiten te treden.
Eigenlijk had ik nog jaren verder kunnen puzzelen. Er is altijd wel iets dat beter kan, iets dat je nog wilt proberen. Maar op een gegeven moment moet je ook accepteren dat een werk af is."
Daarbij denkt Faradays vaak terug aan een jeugdherinnering.
"Mijn vader kon heel goed tekenen. Op een gegeven moment had hij een prachtig patroon gemaakt en ik dacht: dit is perfect. Maar hij bleef doorgaan. Er kwamen steeds meer details bij en uiteindelijk werd het eigenlijk minder mooi.
Dat beeld is me altijd bijgebleven. Soms kun je zo lang blijven toevoegen dat je kwijtraakt wat een werk juist sterk maakt. Tijdens het maken van deze plaat heb ik daar vaak aan gedacht."
Je muziek beweegt zich tussen oost en west, traditie en hedendaagse pop. Hoe zoek je naar een balans tussen het eren van je inspiratiebronnen en het ontwikkelen van een eigen geluid?
"Voor mij gaat het niet om het reproduceren van gamelan zoals die al bestaat. Ik wil onderzoeken hoe die muzikale wereld kan samensmelten met mijn eigen muziek. Dat betekende ook dat ik veel tijd nodig had om uit te zoeken hoe die verschillende systemen elkaar konden ontmoeten. Pas toen dat begon te kloppen, ontstond ook mijn eigen geluid."
Na een lange periode in de studio voelt deze try-out als een nieuw begin. Waar kijk je het meest naar uit?
"Ik ben vooral benieuwd wat er gebeurt zodra de muziek niet meer alleen van mij is.
In de studio bestaat een nummer op één manier. Op het podium krijgt het een tweede leven. Mijn band voegt hun eigen muzikaliteit toe en daardoor worden de liedjes ook een beetje van hen. Dat vind ik juist heel mooi."
Voor Faradays is live spelen een gedeelde ervaring.
"Hoe een optreden klinkt, wordt niet alleen bepaald door ons als muzikanten, maar ook door het publiek. Iedereen hoort de muziek op zijn eigen manier. Je maakt die beleving echt samen. Als je voelt dat de aandacht van een hele zaal op hetzelfde moment naar dezelfde plek gaat, dan is dat iets heel bijzonders."
Ook de opbouw van de avond speelt daarin een belangrijke rol.
"Ik besteed veel aandacht aan de volgorde van de liedjes. Ik hoop dat mensen echt in de muziek kunnen verdwijnen en niet uit die ervaring worden gehaald door een overgang die niet klopt. Je probeert een spanningsboog te maken waarin alles met elkaar verbonden is."
Voor iedereen die je nog niet eerder live heeft gezien: wat hoop je dat bezoekers meenemen na afloop van de avond in A Lab?
"Ik hoop dat mensen zich even helemaal kunnen overgeven aan de muziek. Dat ze een andere wereld binnenstappen en zich laten meenemen door de klanken en de sfeer.
Live spelen doe je uiteindelijk samen. Met de band, maar ook met het publiek. Als iedereen zich onderdeel voelt van dat ene moment, dan is de avond voor mij geslaagd."